400 letnie doświadczenia medyczne - bowiem od tylu lat Bonifratrzy
(czyli Dobrzy Bracia) niosą pomoc ludziom chorym na całym świecie.
 

Czy znasz tych, których znakiem jest owoc granatu z płomiennym krzyżem-symbolem udzielającej się światu miłości Bożej - których zadaniem jest troska o wszystkich chorych, zwłaszcza biednych i opuszczonych?

Jan Ciudada, Portugalczyk (1495-1550), znany bardziej pod imieniem świętego Jana BożegoŚw. Jan Boży usługując chorym starał się dostrzec w nich cierpiącego Chrystusa i praktykując cnotę miłości bliźniego osiągnął ją w stopniu heroicznym, co potwierdził już w 1630 roku dekret beatyfikacyjny, a w 1691 r. kanonizacja ogłoszona przez papieża Innocentego XII.

o Polski Zakon został przeszczepiony w 1609 roku. Nastąpiło to wkrótce po wyleczeniu z ciężkiej choroby króla polskiego Zygmunta II Wazy przez Bonifratra-doktora medycyny Brata Gabriela hrabiego Ferrarę, nadwornego lekarza cesarza niemieckiego Ferdynanda II Habsburga. Pierwszy szpital i klasztor, ufundowano w Krakowie.Wysoki poziom i sława krakowskiego szpitala wpłynęły na to, że wkrótce zaczęto czynić liczne zapisy na rzecz Zakonu. W oparciu o nie powstały odrębne domy zakonne wraz ze szpitalami w Zebrzydowicach (1611 rok), Pułtusku (1615 r.), Łowiczu (1625 r.), Wilnie (1635 r.), w Warszawie (1643 r.) i w innych miejscowościach na terenie całej Polski.

Rozwój Prowincji polskiej postępował do czasów zaborów, gdyż w 1864 r. Zakon uległ kasacie w zaborze rosyjskim, natomiast klasztory leżące na terenach pozostałych dwóch zaborów zostały wcielone do obcych Prowincji.

Restytuowana po wyzwoleniu (1922 r.) Prowincja polska objęła swym zasięgiem konwenty znajdujące się w ówczesnych granicach Polski.

Po drugiej wojnie światowej nastąpiła reorganizacja Prowincji, wówczas też większość szpitali i niektóre domy zakonne zostały przejęte przez państwo, z tych względów Bonifratrzy w Polsce zmuszeni byli zmienić nieco właściwy im profil działalności.

elem Zakonu jest służba Bogu i Kościołowi przez niesienie fizycznej i duchowej pomocy chorym i potrzebującym, zwłaszcza ubogim i opuszczonym, bez uprzedzeń rasowych, społecznych czy religijnych na wzór świętego Jana Bożego. Do wypełnienia tego głównego celu członkowie Zakonu oprócz ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, zobowiązują się odrębnym, czwartym ślubem - szpitalnictwa.

Ojciec Święty JAN PAWEŁ II skierował słowa do Rodziny Bonifraterskiej

"W czasie, kiedy życie człowieka jest zagrożone przez różne działania niehumanitarne, wy jesteście promotorami oraz tymi, którzy gwarantują wyższe i lepsze poziomy człowieczeństwa.
Jest to szczególnie ważne w środowisku ludzi chorych, którym wy, na mocy ślubów, dedykujecie z siebie to, co najlepsze.


Powrót do Zielnika Klasztornego